Yaşadığımız çağdan ötürü kendimi bildim bileli diğer birçok genç gibi teknolojiyle iç içe büyüdüm. İlk bilgisayarla tanışmam, dayımın işlettiği bir otelde annemin işe başlamasıyla oldu. Dört tane bilgisayar vardı; her gittiğimde oraya oturur, saatlerce vakit geçirirdim. Facebook’un yeni yeni popüler olduğu dönemlerde ben o küçük yaşımda yeni sosyal medya siteleri keşfetmeye ve hesap oluşturmaya başlamıştım bile.
Bir keresinde bir oyunda para kısmını arttırmak için bir yol bulmuştum: “İncele” yapıp HTML kodlarındaki sayıları değiştirmek… O zamanlar onun ne olduğunu bile bilmiyordum; bana anlamsız gelen kelime ve sayılara bakıp “Bilgisayarı bozar mıyım acaba?” korkusuyla da olsa bir şeyleri değiştirmeye cesaret ettim. O an onu yapabilmemin verdiği mutluluk hissi bambaşkaydı.
Çok değil, 6-7 yaşlarımda yaptığım fotoğraf editleri hâlâ arşivimde duruyor. Günümüzden bakınca yapılması çok basit ama o dönem için zor ve benim için eğlenceli şeylerdi. O yıllarda yaptığım birkaç editi yazımın sonuna ekledim. Arkadaşlarım onlara da öğretmemi isterdi; hiçbir zaman geri çevirmez, onlara bir şeyler öğretebilmek için her defasında yeni fotoğraf editleme uygulamaları arardım. Zaman ilerledikçe fotoğraf editleri kendini video editlerine bıraktı.
Online eğitimler ve teknoloji alanındaki kurslar şimdiki kadar yaygın değildi ve açıkçası küçük bir ilde büyüdüğüm için bana çok da imkân sunulmadı. Teknolojiyle uğraşan insanlara hep hayranlıkla baktığımı hatırlıyorum ama doğrusu hiçbir zaman kendimi bu alana ait hissetmemiştim.
Daha sonra hayatımı aslında ne kadar programcı gibi yaşadığımı fark ettim. Öncelikle gelecekten beklentilerimi düşündüm ve bir liste yaptım. Yaş fark etmeksizin sürekli yeni şeyler öğrenmek ve kendimi her yönden geliştirmek istiyordum. Bilgisayar ve yazılım, asla bitmeyen bir bilgi okyanusu gibiydi.
Bu okyanusta kaybolma ihtimali olsa bile, ben tek bir alana odaklanmaktan ziyade birkaç alanla ilgilenmeyi seven biriyim. Çoğu kişi bu düşüncemi yanlış bulsa bile, eğer yeterince planlı ilerlersen ve yaptığın işten keyif alırsan okyanusun derinlerine güvenle inip geri çıkabilirsin.
İkinci adım da buydu: Her şeyimi planlı yaşamayı seviyordum. Satır satır, sırasıyla kod yazmak gibi. Günlük hayatta karşıma bir sorun çıkınca onu oturup maddeliyor, yapabileceklerimi düşünüyor, sonra da o sorunu halledene kadar çalışmaya devam ediyordum. Programcıların yaptığı şey de bunun makineye uyarlanmış hâliydi.
Kısaca “Neden programcı olmak istiyorsun?” diye sorarsanız “Bir sebebi yok.” derim. Saydığım şeylerin hepsi bu bölümü istememdeki etkenler ama hiçbir zaman tek ve net bir sebebi olmadı.
“Eğer birini ya da bir şeyi sevmek için bir sebebe ihtiyaç duyarsanız, o sebep ortadan kalktığında o şeyi sevemezsiniz.”
Bir yerde okumuştum bunu. Bu yüzden bu alana olan sevgimi bir nedene bağlamak istemiyorum. Seviyorum. Ve kendimi ister şimdiki zamanda ister gelecekte burada görüyorum, çünkü öyle hissediyorum.
